Jestem artystą, tworzę rzeźby. Moje dzieła są odpowiedzią na pytanie “co po mnie pozostanie?” Cząstka mnie, którą wkładam w każdą rzeźbę, pozostanie na ziemi także po mojej podróży, bo podróżą życie jest człowieka – la vita e’ un viaggio.

Życie jest podróżą, która rozpoczyna się wraz z naszym narodzeniem, a kończy w momencie śmierci. Przeznaczeniem człowieka jest naznaczony tajemnicą jego pobyt na ziemi.
Sądzę, że część mojego przeznaczenia zapisana jest w moich imionach. Jestem wielkim pasjonatem sztuki klasycznej, a stylu greckiego w szczególności; kocham naturę i próbuję komunikować się z nią podobnie jak mój patron, Święty Franciszek; zachwycam się narodami, które stworzyły wielką kulturę jak antyczni rzymianie; chciałbym żeby moja podróż przez życie była jak lekki lot anioła, który przybył na ziemię aby przynieść ludziom miłość.

Nazywam się Greco Francesco Romano De Angelis.

La vita e’ un viaggio, a moje życie jest trochę jak podróż marynarza w łodzi na środku oceanu - mam możliwość wyboru. Mogę pozwolić falom kołysać łodzią i dać się unosić prądom, pozwalając by życie upływało bez podejmowania decyzji, w którą stronę płynąć. Mogę też wiosłować z całych sił, pod prąd, w poszukiwaniu samego siebie, kierując się ku nowym ziemiom do odkrycia.
           Miejscem, gdzie rozpoczęła się moja podróż były Włochy. Tam się urodziłem i żyłem pod opiekuńczymi skrzydłami mojej rodziny i ojczyzny. Było tak aż do dnia, kiedy z ziemi polskiej do włoskiej przybyła osoba, która rozpaliła ogień w moim sercu, a światłem swoich wielkich oczu oświetliła mój umysł pomagając mi zrozumieć, że nasze korzenie i skorupka czasami powstrzymują nas przed wyruszeniem w podróż ku odkryciu samych siebie i innego życia. I stało się tak, że Barbara i ja obraliśmy lot popychani przez siły miłości i dotarliśmy do wybrzeża Morza Bałtyckiego, do Gdańska, gdzie jesteśmy razem od trzech lat.

Tu w Polsce odkryłem wiele źródeł inspiracji i stworzyłem tak dużo rzeźb jak nigdy dotąd w moim życiu.Rzeźbienie jest dla mnie koniecznością, jest odpowiedzią na moje wątpliwości. Rzeźba jest namacalna, jest materią i pustką, pełnią i światłem, przestrzenią. Można ją dotknąć rękoma, nie pozostawia w niepewności. Taka też jest duża część Polski, którą poznałem.

Podobają mi się ogromne kontrasty tego kraju. Klimat ze słońcem, które latem wschodzi wcześnie i wydaje się nie chcieć zachodzić nigdy; natomiast zimą podarowuje nam swoje światło i ciepło tylko przez kilka godzin dziennie. Krajobraz, który nieraz przez wiele miesięcy przykryty jest białym płaszczem śniegu, a kiedy przyjdzie odwilż, pokazuje wszystkie swoje wspaniałe kolory wiosny, lata i jesieni. Różne formy architektoniczne, domy jednorodzinne obok dużych bloków, najnowocześniejsze wieżowce obok baraków, wszystko to razem będąc pełne kontrastów równocześnie reprezentuje różne dzieje i zmiany historyczno-kulturowe tego kraju.

To co kocham w Polsce najbardziej to społeczeństwo złożone z osób dumnych z wolności zdobytej z ogromnym trudem, dzięki której mogą dzisiaj żyć w demokracji decydując o swoim losie. Jestem szczęśliwy, że podczas mojej drogi w Polsce spotkałem wiele osób które patrzą z nadzieją i wiarą w przyszłość, które żyją starając się dać jak najwięcej dobrego z siebie i sprawiają że ten kraj staje się coraz lepszy. Znajduję także dużo zrozumienia i delikatności dla tych, którzy nie potrafili wykorzystać własnej wolności (być może dlatego, że zbyt długo była zabroniona) i pozwalają kołysać się falom morza, które czasem, niestety jest morzem alkoholu.

Ile inspiracji zawdzięczam temu krajowi; ile nowych rzeczy o życiu dowiedziałem się tutaj i ile mam jeszcze do odkrycia i lepszego poznania ( w tym na pewno język polski). Czuję, że Polska jest częścią mnie, jest w moim sercu i mam nadzieję, że ja także poprzez moje rzeźby, które tu powstały i pozostaną jako ślady mojej podróży, jestem już częścią tego wspaniałego kraju.

Naprawdę życie jest podróżą, a miłość dodaje nam skrzydeł.